வளர்த்து ஆளாக்கி
பேரன் பேத்திகள் பார்த்து
ஆடி அசந்து
நடைதளர்ந்து
நினைவுகளை அசைபோட்டு
உயிர்க்கும் போதும் -
வாழ்வில் நிகழாமலே போய்விட்ட
காதல் வந்து
கண்கள் கசக்கும்
பொங்கும் பெருமூச்சின் அனற்காற்று
யாரும் காணாமல் அவசரமாய்
கண்ணீர் உலர்த்தும்
-ganeshkj
குளித்து முடித்து
ஈரம் சொட்ட
நீ வரும் அழகை
நினைவுபடுத்துகின்றன
மழையில் நனைந்த
ஈரம் காயாத
இந்த மரங்கள்
கண்ணீர் பெருகி
கழுவிப் பார்த்தும்
களைய மறுக்கும்
கண்களில் சோகக்கறை
முகத்தில் பழக்கமில்லா
புன்னகையொன்றை
பொருத்திப் பார்க்க
உதடுகள் நடிக்கும்
விருப்பமில்லா
வார்த்தைகள் விழுந்து
என்னை விலக விடு
என்று இறைஞ்சும்
மனதில் சுமக்க முடியா
பாரம் ஏறி
தோள்கள் துவண்டு புதையும்
சவமாய் சரிய
சாத்தியம் இருந்தும் -
உள்ளெரியும் தீயோ
முன்னே செல்
இன்னும் வெல் - என்று
செயலில் ஓங்கி ஒலிக்கும்
உலகம் நின்று கேட்கும்
பேரன்போடு நீ கொடுத்த
உன் இதயப் பெட்டியை
பேராவலோடு
பெற்றுக் கொண்டேன்.
தயாராயிருந்த
என் பட்டியலில் இருந்து
ஒவ்வொன்றாய்
நான் தேடத் தொடங்க
ஒன்றும் கிடைக்காத படபடப்பில்
உன் பெட்டியில் இருந்ததெல்லாம்
வீசியெறிந்து
மீண்டும் மீண்டும்
தேடித் தோற்று
உன் இதயம் ஒரு காலிப்பெட்டி
என்று கண்ணீர் விட்டேன்.
இறுதியில் -
இருள் சூழ்ந்த தனிமையில் -
நான் வீசியெறிந்ததெல்லாம்
என்னவென்று
ஒவ்வொன்றாய்
ஒவ்வொன்றாய்
காணக் காண
உன் இதயமெனும்
பொக்கிஷத்தை
கண்டு கொண்டேன்.
எப்படியேனும் பொருள் சேர்
பங்குச்சந்தையில்
பணம் போட்டு பின் அலை
கள்ளம் பழகு
கவனமாய் மறை
நேர்த்தியாய் கை குலுக்கு
கேட்பவர் விரும்புவதை பேசு
இயல்பாக பொய் சொல்
முன்னே சிரி
பின்னே வீழ்த்து
பகட்டாய் இரு
எளியோர் மேல் ஏறு
உன் பலகீனத்தில்
கவனம் விழாமல்
திசை திருப்பு
பொதுவில் தெரியும் உன் பிம்பம்
பார்த்துப் பார்த்து செதுக்கு
மற்றதெல்லாம் பதுக்கு
பிழைக்கத் தெரிந்தவனாய்
நிறைவாக வாழ்ந்து முடி
எந்த இடத்திலும்
தடயமின்றி செத்து மடி
மூன்று நாட்களாக
அடிக்கடி மூச்சுத்திணறல்
பனியிலும் வியர்த்துக் கொட்டி
ஒரே இறுக்கம்
மார்பில் ஓங்கி மிதித்து
கழுத்தைப் பிடித்தறுப்பது போல்
பரவும் வலி
என் தவறு தான்
பரணில் கிடந்த
பழைய நினைவுகளை
நான் தூசு தட்டியிருக்கக் கூடாது
நெஞ்சாற பேச வேண்டும் நண்ப
முடிந்தால் கொஞ்சம்
வந்து போ
when I was a kid
you left me in war field
and disappeared
I grew up in chaos
fought for many years
some part of me dead, but -
I managed to survive the war
as I limped my way back to peace
to the freedom I earned
what killed me
was the thought that
you abandoned me
இல்லாத காரணம் சொல்லி
உன்னை தொலைபேசியில்
அழைத்திருக்கலாம்
மணிக்கொருதரம் ஏதேனும்
குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருக்கலாம்
சரியாக திட்டமிட்டு
நம் சந்திப்பை
நிகழ்த்தியிருக்கலாம்
பேச்சினூடே உன் புன்னகையின்
பேரழகை சிலாகித்து
சில வார்த்தைகள்
சேர்த்திருக்கலாம்
குறைந்தபட்சம்
உன் பிறந்தநாளன்று முதல்ஆளாக வாழ்த்தியிருக்கலாம்
என்ன செய்வது?
என்னால் முடிந்ததெல்லாம் -
பெருவனத்தில்
என்றேனும் நீ வந்து பறிக்க
காத்திருக்கும் ஒற்றை பூவாய்
உனக்கான ஒரு கவிதையை
எழுதிவிடுவது தான்.
