Aftermath

when I was a kid
you left me in war field
and disappeared

I grew up in chaos
fought for many years
some part of me dead, but -
I managed to survive the war

as I limped my way back to peace
to the freedom I earned
what killed me
was the thought that
you abandoned me

பிராயச்சித்தம்

இருபதாம் வயதிற்கெல்லாம்

மூன்று குழந்தைகளை 

பெற்றெடுத்தபின்

விதவைக்கோலம் பூண்டு

எண்பது வயதுவரை

வாழ்ந்து நொந்தாள்

கொள்ளுப்பாட்டி.

வாழ்நாளெல்லாம்

கணவனின் கையை எதிர்பார்த்து

பின் மகன்களின் கையை எதிர்பார்த்து

தீரா கனவுகளின் சுமையோடு

கண்மூடினாள்

பாட்டி.

தள்ளாடும் கணவனிடம்

போராடித் தோற்று

பின் தன்னந்தனியாய்

பிள்ளைகளைக் காக்க

பெரும்யுத்தம் நடத்தி

கரை சேர்ந்து

துவண்டு விழுந்தாள்

அம்மா.

பாரதியின் புதுமைப்பெண்ணாய்

படித்து வேலை பார்த்து

வீட்டிலும் சுரண்ட

வெளியிலும் சுரண்ட

நாய்பிழைப்பென்று நொந்தாள்

தங்கை.

அதனால்தான் என்னவோ -

ஆண்டாண்டு காலமாய்

ஆண்குலம் இழைத்த பாவத்திற்கு 

சிறு பிராயச்சித்தம்

தேடுவதாய் உணர்கிறேன் -

அயர்ந்து படுத்திருக்கும் 

மனைவியின்

கால்பிடித்து விடும்போது.

என்னால் முடிந்தது

இல்லாத காரணம் சொல்லி
உன்னை தொலைபேசியில்
அழைத்திருக்கலாம்

மணிக்கொருதரம் ஏதேனும்
குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருக்கலாம்

சரியாக திட்டமிட்டு
நம் சந்திப்பை
நிகழ்த்தியிருக்கலாம்

பேச்சினூடே உன் புன்னகையின்
பேரழகை சிலாகித்து
சில வார்த்தைகள்
சேர்த்திருக்கலாம்

குறைந்தபட்சம்
உன் பிறந்தநாளன்று முதல்ஆளாக வாழ்த்தியிருக்கலாம்

என்ன செய்வது?
என்னால் முடிந்ததெல்லாம் -
பெருவனத்தில்
என்றேனும் நீ வந்து பறிக்க
காத்திருக்கும் ஒற்றை பூவாய்
உனக்கான ஒரு கவிதையை
எழுதிவிடுவது தான்.

யாருக்குத் தெரியும்

மாபெரும் மலைதனை கடந்து
பேரிருள் படர்ந்த
அடர்வனத்திடை அலைந்து

செம்பூவிதழ் வேய்ந்த
பூங்குடில் வந்தடைந்து
காற்றென நுழைந்து - அதன்
கதவுகள் திறந்து

கால் கிழிக்கும்
கண்ணாடித்துண்டுகளாய்
சிதறிக்கிடக்கும் - உறைந்த
கண்ணீர்துளிகள் கடந்து

கண்ணுக்குப் புலப்படாத
இருட்டறையில் புதைந்திருக்கும்
பெட்டகத்துள் ஒளிந்திருக்கும்

என் இதயத்தின் திறவுகோல்
கண்டெடுக்க -
யாருக்குத் தெரியும் ?
கண்மணியே உனையன்றி
யாருக்குத் தெரியும் ?

பயணம்

கடும்பாதை
நெடும்பயணம்
கொடுஞ்சுமை

கொதிக்கும் மணல்
கொப்பளித்த பாதங்கள்
வறண்ட கண்ணீர் குளம்

தயைதண்ணீர் கேட்கும்
திராணியில்லை
நிழல்யாசகம் வேண்டும்
நினைப்பேயில்லை

யார் வந்தாலென்ன
யார் போனாலென்ன
நிற்காதிந்த பயணம்

அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க
தீராத்தனிமை துணையிருக்கும்
உயிர்போன பின்னாலே ஓய்விருக்கும்

பறத்தல்

முறிந்து விழப்போகும் 

கிளையொன்றைப் பிடித்து 

தொங்கிக் கொண்டிருந்தேன் 

நீ நினைத்திருந்தால் 

கை கொடுத்திருக்கலாம் 

மாறாக -

உன் கால்களை 

பிடிக்கப் பணித்தாய் 

விட்டு விட்டேன் 

தரை சேர்வதற்குள் 

எப்படியும் 

பறந்து விடுவேன்.

அப்பாவின் பெட்டி

பெரும்பாலும் உபயோகமில்லாத
பழைய தட்டுமுட்டு சாமான்கள் கிடக்கும் பரணில்
அப்பாவும் இருப்பது போல் தோன்றவே
தனிமையில் ஒருநாள்
அப்பாவின் பெட்டியை பரணிலிருந்து இறக்கினேன்.

திருமணக்கோலத்தில் அப்பா அம்மாவின்
கருப்பு வெள்ளை புகைப்படம்
உள்ளே செல்லரித்துக் கிடந்தது.
பழுப்பேறிய வேஷ்டி
பெரிய காலர் வைத்த சட்டை
அழகான கையெழுத்தில் நோட்டுப்புத்தகம்
சவரம் செய்யும் கத்தி
வெற்று மார்புடன் சிகரெட் புகைத்தபடி
முறுக்கிய மீசையோடு
இளமைக்கால அப்பாவின் ஆல்பம்
எல்லாம் சிதலமடைந்து
சவப்பெட்டியை திறந்தது போல் இருந்தது

எத்தனைதான் வெறுத்தாலும்
மேலேறிய முன் நெற்றியோடு
கண்ணாடியில் தெரியும்
என் முகத்தில்
அப்பாவின் அடையாளம் மிச்சமிருப்பது
ஆறுதலாயிருக்கிறது.

உன் குறுஞ்செய்தி

தடித்த வார்த்தையொன்று
நம்மிடையே வந்து விழ
இறுக்கமான முகத்தோடு
இல்லாத காரணம் சொல்லி
உன் அம்மா வீட்டிற்குப் போகிறாய்

போகட்டுமே என்றிருந்த பிடிவாதம்
இருநாட்களுக்குள் மூச்சடைத்துப் போனது

நீயில்லாத நம் வீடு
என் மீது கோபித்து முகம் திருப்பிக் கொள்ள
சூழ்ந்த வெறுமையில்
நிராயுதபாணியாய் நிற்கின்றேன்

சற்று பார்வை மங்கி
இலக்குகள் தெரியாத தடுமாற்றம்

நிலைகொள்ளாமல் தள்ளாடும் மனது
எங்கோ இருளில் முட்டி நிற்கிறது

இது போதாதென்று இரவெல்லாம்
மோகினிப்பேய்களின் அட்டகாசம்

அங்கென்ன நிகழ்ந்ததோ
ஒரு வழியாக மெளனம் கலைந்து
"சாப்டாச்சா" என்ற ஒற்றைச் சொல்லோடு
வந்து சேர்கிறது உன் குறுஞ்செய்தி

மடை திறந்த வெள்ளம் போல்
மீண்டும் நான் உயிர்த்தெழுந்து
தாயே உன் மடியில் விழுந்தேன்.

பேரமைதி

ஒரு கனி
இரு பசி
தெறிக்கும் இரத்தம்

எஜமானன்
அடிமை
இவன் அவனாக
அவன் இவனாக
உருளும் சரித்திரம்

ஒரு பூமி
பல்லுயிர்கள்
அரித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்

பசியில்லாத உயிர்கள்
உயிர்களில்லாத பூமி
பூமியில்லாத பிரபஞ்சம்
பிரபஞ்சமில்லாத ஏதோ
பேரமைதியில்
இருந்திருக்கக் கூடும்

பிரபஞ்சம் எப்போது உருவானது
எங்கிருக்கிறோம்
என்ற கேள்வி எழுந்த போது - ஆக
கேள்வியே இல்லாத போதும்
அந்தப் பேரமைதி வாய்க்கக் கூடும்

எல்லாம் சரியாக அமைந்தவர்கள்

எல்லாம் சரியாக அமைந்தவர்களின்
குடும்பப் புகைப்படத்தில்
அழகான மரவேலைப்பாடமைந்த நாற்காலிகளில்
மூன்று தலைமுறையினர்
கம்பீரமாக வீற்றிருக்கிறார்கள்
அங்கே காலியான அல்லது உடைந்துபோன
நாற்காலிகள் என்று எதுவும் இல்லை

முன்னறிவிக்கப்பட்ட திருப்பங்களோடு
பெரும்பாலும் நேர்கோட்டில் பயணித்து
சுபமென்று முடியும் கதையொன்று
அவர்கள் ஒவ்வொருவர் கையிலும்
வழங்கப்பட்டிருக்கிறது
அங்கே மரணம் கூட
எதிர்பார்க்கப்பட்ட வரிசையில்
நேர்த்தியான விசும்பலோடு நிகழ்கிறது

குளிரூட்டப்பட்ட இரயில் பயணத்தில்
தூக்கத்திற்காக இரவல் வாங்கிய புத்தகம் போல்
அவர்கள் வாழ்க்கைப் புத்தகத்தின்
பளபளக்கும் அட்டைப்பக்கம்
வாசித்துக் கொடுத்துவிடுகிறார்கள்

எதுவுமே சரியாக அமையாதவர்கள் தான்
கசகசக்கும் இரவொன்றில்
மங்கிய வெளிச்சத்தினூடே
களைப்பான கண்கள் கொண்டு
அத்தனை பக்கத்தையும்
படித்துத் தொலைக்கிறார்கள்.

வெண்தாடிக் கிழவன்

கிழிந்த துண்டு போர்த்தி
தெருவோரம் சுருண்டு கிடக்கும்
இந்த வெண்தாடிக் கிழவன் -
எல்லோராலும்
புறக்கணிக்கப்பட்டவனா ?
அல்லது
எல்லோரையும்
புறக்கணித்தவனா ?

இருட்டறை

இன்னமும் அச்சுறுத்துகிறது
மனத்தின்
இந்த இருட்டறை

எத்தனை வித்தைகள் கற்றாலும்
இந்த இருட்டு மட்டும்
கண்களுக்குப் பழகவே இல்லை

கிடைத்திருக்க வேண்டிய அரவணைப்பு
சின்ன சின்ன சந்தோஷங்கள்
நடுங்கும் விரல்களுக்கான பற்றுதல்
சில தவறுகளுக்கான மன்னிப்பு
காய மறுக்கும் கண்ணீர் துளிகள்
தொலைந்து போன பருவங்கள்
மறுக்கப்பட்ட கொண்டாட்டங்கள்
நேர்த்தியான புறக்கணிப்பு
துல்லியமான சில சிதைவுகள்

எரியாத சடலங்கள் இறைந்து கிடக்கும்
மயானத்தின் நெடிகொண்டு
மறைந்திருக்கும் என் இருட்டறை

இந்த தூரத்திலும் விழும் ஒரு பார்வை
இந்த ஆழத்திலும் சேரும் சிறு வெளிச்சம்
வரக்கூடுமென்றால்
நான் மன்னிக்கக்கூடும்
இந்த இருட்டறையை
எனக்குப் பரிசளித்தவர்களை

ஒரு காதல் கதை

ஒரு பெண்
ஒரு ஆண்
அவள் உலகம்

ஒரு ஆண்
ஒரு பெண்
அவன் உலகம்

அவனும் அவளும்
சங்கமிக்கப் பணித்தாள்
ஒரு தேவதை

இரு உலகங்கள்
மோதிக்கொண்ட அதிர்ச்சியில்
அவர்கள் பிறகு மயக்கம் தெளிந்தார்கள்

அவள்
உடைந்த தன் உலகத்துண்டுகளை
தலையணைக்குள் புதைத்துக் கொண்டு
தேவதையை சபித்தாள்

அவன்
உடைந்த தன் உலகத்துண்டுகளை
வெறிகொண்டு
தேவதை மேல் விட்டெறிந்தான்

எல்லாம் தெரிந்த தேவதை
ஒரு குழந்தையை
அவர்களுக்குப் பரிசளித்தாள்

பிறகென்ன
அந்தக் குழந்தையே
அவர்கள் உலகமாகிப் போனது.

நினைவுகளை அணைத்தல்

ஒரு மின்விளக்கை
அணைப்பது போல்
அவ்வளவு எளிதாக இருப்பதில்லை
நினைவுகளை அணைப்பது.

என் உறக்கத்தடமெங்கும்
குதிரைக்குளம்பொலியாய்
ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும்
இந்த நினைவுகளை
இறுக்கிப் பிடித்து நிறுத்த
இரவின் வீதியெங்கும்
அதன் பின்னலைகின்றேன்.

நினைவுகள்
எண்ணங்களைப் பிறப்பிப்பதும்
எண்ணங்கள்
நினைவுகளைத் திசைதிருப்புவதுமாக
தொடரும் உங்கள் விளையாட்டை
வேடிக்கை பார்ப்பதைத் தவிர
வேறொன்றும் வழியறியாத நான்
ஒன்று மட்டும் உங்களைக் கேட்கின்றேன் -

ஒரு மின்விளக்கை
அணைப்பது போல்
மிகஎளிதாக இந்த உடல் அணையும் போது

எந்தத் திருவடியில் விழுந்து
நீங்கள் செத்தொழிந்து போவீர்கள்?

அம்மாவைக் காணக்கிடைத்தல்

நினைவு தெரிந்த நாள் முதலாய்
எப்போதும் ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும்
அம்மாவைத் தான் பார்த்திருக்கிறேன்

'கழுத்தில் மாலை விழுந்த நாளிலிருந்து'
இந்த ஓட்டம் தொடங்கியதாக
அம்மா நினைவுகூர்வதுண்டு
கண்ணீரோடும்
சில நேரம் சிரிப்போடும்

இன்று அவள் சுமைகளை இறக்கி
கைத்தாங்கலாக
இரயிலில் இருந்து அழைத்து வந்து
குளிருக்கு கம்பளி போர்த்தி
பகல்நேரம் அயர்ந்து உறங்கும்
அம்மாவைக் காணக்கிடைத்திருப்பது
ஆறுதலாக இருக்கிறது

பயமாகவும் இருக்கிறது

பைத்தியக்காரன்

திட்டங்கள் தீட்டி
வியூகம் வகுத்து
நேர்த்தியாய் பேசி
நேரம் பார்த்து தாக்கி
வேண்டிய அளவு குழைந்து
இடம் பார்த்து குரலுயர்த்தி
தேவைக்கேற்ப  விடுத்து எடுத்து
பட்டும்படாமல் முன்னகர்ந்து
சிரிப்பில் சமாளித்து
பரிசுத்தமான பிம்பம் பொருத்தி
நீங்கள்
வெற்றி மகுடம் சூடிக் கொண்டீர்கள்.

நானோ
வெறும் பாசம் கொண்டலைந்து
பைத்தியமானேன்.

வேறுபாடு

விரும்பியதெல்லாம்
கிடைத்து விடுகிறது
என்றாவதொரு நாள்.

விரும்பிய போதே
கிடைத்து விடுவதில்
வேறுபடுகிறது
உன் வாழ்க்கையும்
என் வாழ்க்கையும்.

சுகித்தல்

இந்த
மண் போல்
மரம் போல்
கிளை போல்
இலை போல்
மலர் போல்
சுகிக்க வேண்டும்
மழையை.

கலையும் கவிதைகள்

வட்டத்துக்குள் உத்வேகத்துடன்
ஓடத் தொடங்குகிறேன்
எல்லோரும் பயணிக்க
இதோ உருண்டோடும்
என் வாழ்க்கை

சற்று கண்ணயர சாய்ந்தவனை
ஓங்கி முதுகில் அறைந்து
உலுக்கும் யதார்த்தத்தில்
ஏதும்
குறையொன்றுமில்லை
குறையொன்றுமில்லை

என்றாலும்
ஒரு கவிதைக்கான தருணங்கள்
இப்போதெல்லாம்
மிக எளிதாகக் கலைவதில்
சிறிது வருத்தம் தான்

என்றாலும்
அதனால் ஏதும்
குறையொன்றுமில்லை
குறையொன்றுமில்லை.

தூக்கம் எனும் வரம்

"நான் தூங்கப்போறேன்பா"
சொன்ன இரண்டாம் நிமிடத்தில்
பூப்போல்
உறங்கிவிடுகிறாள் மனைவி.

ஆச்சரியமாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன்
"என்ன இரகசியம்பா"
என்று ஒருநாள் கேட்டேன்.

"மனசை லேசா வச்சுக்கணும்
மண்டைல நிறைய போட்டு குழப்பக்கூடாது
அப்புறம் இதுமாதிரி தூங்கறவங்கள பார்த்து
கண் வைக்கக் கூடாது" என்று சிரித்தாள்.

அன்றைய இரவும்
உலகத்தை எடுத்துக் கொண்டு
என்னிடம் வந்து படுத்தேன்.
ஒரு கட்டத்தில்
மனதை லேசாக வைத்திருப்பதைப் பற்றி
தீவிரமாக விவாதிக்கத் தொடங்கினோம்.

பூப்போல் மனைவி
உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.